Sigur Rós @ Vorst Nationaal

Afgelopen zondag was het zover: Sigur Rós kwam nog eens naar België. Al moeten we toegeven dat we de afgelopen jaren érg verwend zijn. Ik ken - nuja, kennen is veel gezegd - zelfs een Italiaan die vorig jaar speciaal naar Gent is afgezakt om hen aan het werk te zien. Voor mij was zondag de vierde keer dat ik hen live zag spelen. Ik zag ze eerder bezig tijdens Werchter 2006, Werchter 2008 en vorig jaar in de Vooruit in Gent, tijdens de première van hun documentaire Heima.



Het was wel de eerste keer dat ik naar Vorst Nationaal ben geweest. De 'reis' verliep vlot: Eerst treinen naar Brussel-Zuid en vervolgens de meute volgen richting tramhalte om zo de juiste tram te nemen. Aangezien ik via Google veel tegenstrijdige 'wegbeschrijvingen' vond, plaats ik dit voor mensen die dus op zoek zijn naar een goede beschrijving naar Vorst Nationaal: De trein nemen tot in Brussel Zuid. Aan de achterkant van het station is een tramhalte. Je hebt tramlijn 82 nodig richting Drogenbos. Afstappen aan de zesde halte: Zaman. Voila, mijn goede daad voor vandaag zit er al op.

Nadat we een ticket dat we over hadden verkocht hadden op de plaatselijke zwarte markt - echt een business daar, blijkbaar - gingen we naar binnen. Ik was aangenaam verrast, ook al wist ik eigenlijk niet wat voor 'zaal' ik moest verwachten. De zaal was ideaal: niet te groot en niet te klein. Na een 33-er voor 4 euro (!!!) - al een geluk dat het Stella was - begon het voorprogramma. Een jonge - de leden waren 19 jaar oud vertelden ze ons in hoogst eigen persoon na het optreden - Ijslandse postrockgroep: For a Minor Reflection. In het begin van hun optreden zeiden ze dat ze eerder een publiek van 50 man gewend waren, maar ik vond ze super. Bij momenten leek het wel gewoon alsof Explosions in the Sky daar op het podium stond. Tja, ofwel zijn ze niet erg creatief, ofwel hebben ze dikke pech dat er al een groep bestaat met die sound. Maar hoedje af dus.

Na een kort optreden van 4 of 5 songs en een kleine pauze - alweer 4 euro kwijt... - was het de beurt aan Sigur Rós zelf. Veel valt er niet over te zeggen: Super, zalig, magnifiek, magisch... Ze speelden zowel nieuwe nummers - die bij het grote publiek voor blijkbaar meer ambiance zorgden - als oudere nummers, die ik persoonlijk beter vind. Éen klein minpuntje - al kan Sigur Rós zelf daar weinig aan doen - was dat ik de dames van Amiina met hun strijkinstrumenten wel mistte. Die boden toch nog wat meerwaarde.

Enorme opsteker die dat ene minpuntje dan weer deed verbleken was dat ze eindigden met untitled #8, veruit hun beste nummer om live te horen denk ik. 10 Minuten wegdromen...



Na afloop van het optreden heb ik een hap uit mijn weekbudget weggegeven aan souvenirs - posters en kaartjes - maar het was het waard. Daar aan de merchandise shop heb ik nog een handtekening gevraagd aan de jongens van A Minor Reflection en toen zijn we in sneltempo naar het station gewandeld - geen zin om gestapeld te worden in een overvolle tram - om vlotjes onze trein te halen. Een geslaagde avond!

Voor beelden van zondag verwijs ik je door naar Appelogen. Aangezien er geen professioneel materiaal in de zaal binnen mag moet je het doen met gsm-kwaliteit.